Η εξάντληση των αποθεμάτων φαίνεται να αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους που οι Ηνωμένες Πολιτείες εμφανίζονται σήμερα πιο διστακτικές απέναντι στο ενδεχόμενο συνέχισης ή διεύρυνσης της στρατιωτικής αντιπαράθεσης με το Ιράν
Ο πόλεμος των ΗΠΑ κατά του Ιράν άφησε πίσω του πολύ περισσότερα ερωτήματα από απαντήσεις για τη ισχύ της υπερδύναμης και τη δυνατότητά της να αναπληρώνει τις απώλειες στα αποθέματα όπλων.
Σύμφωνα με αξιολόγηση του Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (CSIS), η διάρκεια και η ένταση των επιχειρήσεων οδήγησαν σε πρωτοφανή φθορά κρίσιμων αμερικανικών αποθεμάτων πυραύλων, αποκαλύπτοντας τις πραγματικές δυνατότητες – αλλά και τα όρια – της αμερικανικής στρατιωτικής μηχανής.
Η εικόνα που προκύπτει είναι ιδιαίτερα ανησυχητική για την Ουάσιγκτον.
Μετά από χρόνια εξοπλιστικής στήριξης προς την Ουκρανία, τη μακρόχρονη εμπλοκή εναντίον των δυνάμεων των Houthi στην Υεμένη και την υποστήριξη της ισραηλινής αεράμυνας, οι Ηνωμένες Πολιτείες εισήλθαν στη σύγκρουση με ήδη επιβαρυμένα αποθέματα.
Το αποτέλεσμα ήταν μια επιχείρηση που κατανάλωσε τεράστιες ποσότητες προηγμένων όπλων, χωρίς να καταφέρει να επιφέρει αποφασιστικό στρατηγικό πλήγμα στο Ιράν.
Οι Tomahawk εξαντλούνται ταχύτερα απ’ όσο παράγονται
Ιδιαίτερα αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία του CSIS για τους πυραύλους cruise Tomahawk, το βασικό επιθετικό όπλο του αμερικανικού ναυτικού.
Πριν από την έναρξη των επιχειρήσεων, οι Ηνωμένες Πολιτείες διέθεταν περίπου 3.100 πυραύλους.
Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας εκτοξεύθηκαν περισσότεροι από 1.000, δηλαδή πάνω από το ένα τρίτο του συνολικού αποθέματος.
Το πρόβλημα για την Ουάσιγκτον δεν είναι μόνο η κατανάλωση αλλά και η αναπλήρωση.
Την τελευταία δεκαετία οι ετήσιες προμήθειες κυμαίνονταν κατά μέσο όρο σε μόλις 86 πυραύλους, ενώ η παραγωγή εκτιμάται ότι παρέμενε κάτω από τους 200 ετησίως.
Με άλλα λόγια, η αναπλήρωση όσων χρησιμοποιήθηκαν ενδέχεται να απαιτήσει πολλά χρόνια.
Αυτό δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα για την ικανότητα του αμερικανικού ναυτικού να διεξάγει ταυτόχρονες επιχειρήσεις σε πολλαπλά μέτωπα, ιδιαίτερα σε περιοχές όπως ο Ειρηνικός, όπου η αντιπαράθεση με την Κίνα αποτελεί στρατηγική προτεραιότητα.
Δισεκατομμύρια δολάρια για αναχαιτίσεις αμφίβολης αποτελεσματικότητας
Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η εικόνα στο πεδίο της αντιπυραυλικής άμυνας.
Οι αναλυτές του CSIS εκτιμούν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες διέθεταν περίπου 400 αναχαιτιστικούς πυραύλους THAAD πριν από την έναρξη του πολέμου και χρησιμοποίησαν από 190 έως 290.
Δηλαδή οι ΗΠΑ στο χειρότερο σενάριο εκτιμάται ότι έχουν μείνει με περίπου 110 πυραύλους THAAD.
Κάθε πύραυλος κοστίζει περίπου 15,5 εκατομμύρια δολάρια, μετατρέποντας τις επιχειρήσεις αναχαίτισης σε μια οικονομική «μαύρη τρύπα» για τον αμερικανικό προϋπολογισμό.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι, σύμφωνα με τις ίδιες εκτιμήσεις, οι επιδόσεις των συστημάτων απέναντι στις νεότερες γενιές ιρανικών πυραύλων με ελιγμούς επανεισόδου ή υπερηχητικά οχήματα ολίσθησης ήταν περιορισμένες, εξηγεί σε ανάλυσή του το Military Watch Magazine.
Η εικόνα αυτή ενισχύει μια πραγματικότητα που το Ιράν προωθεί εδώ και χρόνια: ότι η τεχνολογική εξέλιξη των πυραυλικών του συστημάτων μπορεί να αμφισβητήσει την αποτελεσματικότητα ακόμη και των ακριβότερων δυτικών αντιπυραυλικών δικτύων.
Patriot: Χιλιάδες πύραυλοι καταναλώθηκαν σε λίγες εβδομάδες - Εξαντλήθηκε το μισό απόθεμα
Παρόμοια κατάσταση καταγράφεται και στα συστήματα Patriot.
Πριν από τη σύγκρουση, οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις διέθεταν περίπου 2.500 πυραύλους PAC-2 και PAC-3.
Κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων χρησιμοποιήθηκαν μεταξύ 1.060 και 1.430 πυραύλων, δηλαδή σχεδόν το μισό απόθεμα.
Πράγμα που σημαίνει πως οι ΗΠΑ στο χειρότερο σενάριο έχουν πλέον στο οπλοστάσιό τους περίπου 1.100 πυραύλους για Patriot.
Η παραγωγική δυνατότητα της βιομηχανίας δεν επαρκεί για γρήγορη αναπλήρωση τέτοιων απωλειών.
Παρά τις εξαγγελίες της Lockheed Martin για αύξηση της παραγωγής, οι ελλείψεις σε πυραύλους, εκτοξευτές και ραντάρ ανάγκασαν την Ουάσιγκτον να αποσύρει συστήματα από κρίσιμες περιοχές του πλανήτη, ακόμη και από τη Νότια Κορέα.
Η απόφαση αυτή δεν είχε μόνο στρατιωτικές αλλά και σοβαρές πολιτικές συνέπειες, καθώς έστειλε μήνυμα αδυναμίας προς συμμάχους που βασίζονται στην αμερικανική προστασία.
Η αμερικανική στρατηγική υπεροχή υπό αμφισβήτηση
Σημαντικές απώλειες καταγράφηκαν και στα ναυτικά αποθέματα πυραύλων SM-3 και SM-6, τα οποία αποτελούν βασικά στοιχεία της αμερικανικής αντιπυραυλικής άμυνας.
Οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για κατανάλωση εκατοντάδων πυραύλων, με τους αναλυτές να υπολογίζουν ότι θα απαιτηθούν περίπου δύο χρόνια για την πλήρη αποκατάσταση των αποθεμάτων στα προπολεμικά επίπεδα.
Για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, η Ουάσιγκτον βρίσκεται αντιμέτωπη με το ενδεχόμενο να μην μπορεί να υποστηρίξει ταυτόχρονα πολλαπλές μεγάλης κλίμακας συγκρούσεις χωρίς να θέτει σε κίνδυνο τη στρατηγική της ετοιμότητα.
Το Ιράν διατήρησε τον πυρήνα της αποτρεπτικής του ισχύος
Αντίθετα με την εικόνα που παρουσιάζεται για τα αμερικανικά αποθέματα, οι πληροφορίες που επικαλούνται αμερικανικές πηγές αναφέρουν ότι το Ιράν διατήρησε περίπου το 70% του πυραυλικού του οπλοστασίου.
Παράλληλα, φέρεται να αποκατέστησε τη λειτουργία της συντριπτικής πλειονότητας των πυραυλικών εγκαταστάσεων και υπόγειων υποδομών του, γεγονός που υποδηλώνει αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα απέναντι σε μια από τις ισχυρότερες στρατιωτικές εκστρατείες που έχουν διεξαχθεί στην περιοχή.
Η εξέλιξη αυτή ενισχύει το βασικό δόγμα της Τεχεράνης: τη χρήση βαλλιστικών και πυραύλων cruise ως ασύμμετρο μέσο αποτροπής απέναντι σε έναν αντίπαλο που διαθέτει αεροπορική και ναυτική ισχύ αξίας εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Ένα πολύ ακριβό μάθημα για την Ουάσιγκτον
Το μεγαλύτερο ίσως συμπέρασμα της σύγκρουσης δεν αφορά μόνο τους αριθμούς των πυραύλων που εκτοξεύθηκαν ή τα δισεκατομμύρια που δαπανήθηκαν.
Αφορά την αποκάλυψη μιας βαθύτερης πραγματικότητας: ότι ακόμη και η ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη του πλανήτη δεν μπορεί να διεξάγει παρατεταμένες επιχειρήσεις υψηλής έντασης χωρίς να εξαντλεί κρίσιμα αποθέματα και χωρίς να αντιμετωπίζει σοβαρές στρατηγικές συνέπειες.
Την ίδια στιγμή, το Ιράν φαίνεται να απέδειξε ότι μια καλά σχεδιασμένη στρατηγική αποτροπής, βασισμένη σε εκτεταμένα πυραυλικά δίκτυα, υπόγειες εγκαταστάσεις και δυνατότητα ταχείας αποκατάστασης ζημιών, μπορεί να επιβιώσει ακόμη και απέναντι στη συντριπτική στρατιωτική ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών.
Εάν οι εκτιμήσεις αυτές επιβεβαιωθούν, τότε η σύγκρουση δεν θα καταγραφεί ως μια αμερικανική επίδειξη ισχύος, αλλά ως μια ιστορική προειδοποίηση για τα όρια της αμερικανικής στρατιωτικής κυριαρχίας στον 21ο αιώνα.
Η εξάντληση του οπλοστασίου των ΗΠΑ απαγορευτικός παράγοντας για τη συνέχιση του πολέμου με το Ιράν
Πέρα από το άμεσο οικονομικό κόστος και τις επιχειρησιακές απώλειες, η σημαντικότερη ίσως συνέπεια της σύγκρουσης για την Ουάσιγκτον είναι η δραματική μείωση των διαθέσιμων αποθεμάτων προηγμένων πυραύλων.
Οι Tomahawk, THAAD, Patriot, SM-3 και SM-6 αποτελούν βασικούς πυλώνες της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος σε παγκόσμιο επίπεδο και δεν μπορούν να αντικατασταθούν γρήγορα, ακόμη και με την πλήρη κινητοποίηση της αμυντικής βιομηχανίας.
Η πραγματικότητα αυτή φαίνεται να επηρεάζει άμεσα τους στρατηγικούς σχεδιασμούς των Ηνωμένων Πολιτειών.
Κάθε νέα στρατιωτική κλιμάκωση εναντίον του Ιράν θα απαιτούσε τη χρήση χιλιάδων ακόμη πυραύλων, την ώρα που η Ουάσιγκτον καλείται παράλληλα να διατηρήσει ισχυρή παρουσία στον Ινδο-Ειρηνικό απέναντι στην Κίνα, να στηρίζει συμμάχους στην Ευρώπη και να προστατεύει τα συμφέροντά της στη Μέση Ανατολή.
Υπό αυτές τις συνθήκες, η εξάντληση των αποθεμάτων φαίνεται να αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους που οι Ηνωμένες Πολιτείες εμφανίζονται σήμερα πιο διστακτικές απέναντι στο ενδεχόμενο συνέχισης ή διεύρυνσης της στρατιωτικής αντιπαράθεσης με το Ιράν.
Δεν πρόκειται απαραίτητα για αλλαγή πολιτικής βούλησης, αλλά για αναγνώριση των αντικειμενικών περιορισμών που επιβάλλουν οι δυνατότητες παραγωγής και αναπλήρωσης των οπλικών συστημάτων.
Από αυτή την άποψη, το Ιράν πέτυχε έναν από τους βασικούς στόχους της αποτρεπτικής του στρατηγικής: να καταστήσει το κόστος μιας παρατεταμένης σύγκρουσης τόσο υψηλό ώστε να αναγκάζει την Ουάσιγκτον να επανεξετάζει κάθε επόμενο βήμα της.
www.bankingnews.gr
Σύμφωνα με αξιολόγηση του Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (CSIS), η διάρκεια και η ένταση των επιχειρήσεων οδήγησαν σε πρωτοφανή φθορά κρίσιμων αμερικανικών αποθεμάτων πυραύλων, αποκαλύπτοντας τις πραγματικές δυνατότητες – αλλά και τα όρια – της αμερικανικής στρατιωτικής μηχανής.
Η εικόνα που προκύπτει είναι ιδιαίτερα ανησυχητική για την Ουάσιγκτον.
Μετά από χρόνια εξοπλιστικής στήριξης προς την Ουκρανία, τη μακρόχρονη εμπλοκή εναντίον των δυνάμεων των Houthi στην Υεμένη και την υποστήριξη της ισραηλινής αεράμυνας, οι Ηνωμένες Πολιτείες εισήλθαν στη σύγκρουση με ήδη επιβαρυμένα αποθέματα.
Το αποτέλεσμα ήταν μια επιχείρηση που κατανάλωσε τεράστιες ποσότητες προηγμένων όπλων, χωρίς να καταφέρει να επιφέρει αποφασιστικό στρατηγικό πλήγμα στο Ιράν.
Οι Tomahawk εξαντλούνται ταχύτερα απ’ όσο παράγονται
Ιδιαίτερα αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία του CSIS για τους πυραύλους cruise Tomahawk, το βασικό επιθετικό όπλο του αμερικανικού ναυτικού.
Πριν από την έναρξη των επιχειρήσεων, οι Ηνωμένες Πολιτείες διέθεταν περίπου 3.100 πυραύλους.
Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας εκτοξεύθηκαν περισσότεροι από 1.000, δηλαδή πάνω από το ένα τρίτο του συνολικού αποθέματος.
Το πρόβλημα για την Ουάσιγκτον δεν είναι μόνο η κατανάλωση αλλά και η αναπλήρωση.
Την τελευταία δεκαετία οι ετήσιες προμήθειες κυμαίνονταν κατά μέσο όρο σε μόλις 86 πυραύλους, ενώ η παραγωγή εκτιμάται ότι παρέμενε κάτω από τους 200 ετησίως.
Με άλλα λόγια, η αναπλήρωση όσων χρησιμοποιήθηκαν ενδέχεται να απαιτήσει πολλά χρόνια.
Αυτό δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα για την ικανότητα του αμερικανικού ναυτικού να διεξάγει ταυτόχρονες επιχειρήσεις σε πολλαπλά μέτωπα, ιδιαίτερα σε περιοχές όπως ο Ειρηνικός, όπου η αντιπαράθεση με την Κίνα αποτελεί στρατηγική προτεραιότητα.
Δισεκατομμύρια δολάρια για αναχαιτίσεις αμφίβολης αποτελεσματικότητας
Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η εικόνα στο πεδίο της αντιπυραυλικής άμυνας.
Οι αναλυτές του CSIS εκτιμούν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες διέθεταν περίπου 400 αναχαιτιστικούς πυραύλους THAAD πριν από την έναρξη του πολέμου και χρησιμοποίησαν από 190 έως 290.
Δηλαδή οι ΗΠΑ στο χειρότερο σενάριο εκτιμάται ότι έχουν μείνει με περίπου 110 πυραύλους THAAD.
Κάθε πύραυλος κοστίζει περίπου 15,5 εκατομμύρια δολάρια, μετατρέποντας τις επιχειρήσεις αναχαίτισης σε μια οικονομική «μαύρη τρύπα» για τον αμερικανικό προϋπολογισμό.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι, σύμφωνα με τις ίδιες εκτιμήσεις, οι επιδόσεις των συστημάτων απέναντι στις νεότερες γενιές ιρανικών πυραύλων με ελιγμούς επανεισόδου ή υπερηχητικά οχήματα ολίσθησης ήταν περιορισμένες, εξηγεί σε ανάλυσή του το Military Watch Magazine.
Η εικόνα αυτή ενισχύει μια πραγματικότητα που το Ιράν προωθεί εδώ και χρόνια: ότι η τεχνολογική εξέλιξη των πυραυλικών του συστημάτων μπορεί να αμφισβητήσει την αποτελεσματικότητα ακόμη και των ακριβότερων δυτικών αντιπυραυλικών δικτύων.
Patriot: Χιλιάδες πύραυλοι καταναλώθηκαν σε λίγες εβδομάδες - Εξαντλήθηκε το μισό απόθεμα
Παρόμοια κατάσταση καταγράφεται και στα συστήματα Patriot.
Πριν από τη σύγκρουση, οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις διέθεταν περίπου 2.500 πυραύλους PAC-2 και PAC-3.
Κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων χρησιμοποιήθηκαν μεταξύ 1.060 και 1.430 πυραύλων, δηλαδή σχεδόν το μισό απόθεμα.
Πράγμα που σημαίνει πως οι ΗΠΑ στο χειρότερο σενάριο έχουν πλέον στο οπλοστάσιό τους περίπου 1.100 πυραύλους για Patriot.
Η παραγωγική δυνατότητα της βιομηχανίας δεν επαρκεί για γρήγορη αναπλήρωση τέτοιων απωλειών.
Παρά τις εξαγγελίες της Lockheed Martin για αύξηση της παραγωγής, οι ελλείψεις σε πυραύλους, εκτοξευτές και ραντάρ ανάγκασαν την Ουάσιγκτον να αποσύρει συστήματα από κρίσιμες περιοχές του πλανήτη, ακόμη και από τη Νότια Κορέα.
Η απόφαση αυτή δεν είχε μόνο στρατιωτικές αλλά και σοβαρές πολιτικές συνέπειες, καθώς έστειλε μήνυμα αδυναμίας προς συμμάχους που βασίζονται στην αμερικανική προστασία.
Η αμερικανική στρατηγική υπεροχή υπό αμφισβήτηση
Σημαντικές απώλειες καταγράφηκαν και στα ναυτικά αποθέματα πυραύλων SM-3 και SM-6, τα οποία αποτελούν βασικά στοιχεία της αμερικανικής αντιπυραυλικής άμυνας.
Οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για κατανάλωση εκατοντάδων πυραύλων, με τους αναλυτές να υπολογίζουν ότι θα απαιτηθούν περίπου δύο χρόνια για την πλήρη αποκατάσταση των αποθεμάτων στα προπολεμικά επίπεδα.
Για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, η Ουάσιγκτον βρίσκεται αντιμέτωπη με το ενδεχόμενο να μην μπορεί να υποστηρίξει ταυτόχρονα πολλαπλές μεγάλης κλίμακας συγκρούσεις χωρίς να θέτει σε κίνδυνο τη στρατηγική της ετοιμότητα.
Το Ιράν διατήρησε τον πυρήνα της αποτρεπτικής του ισχύος
Αντίθετα με την εικόνα που παρουσιάζεται για τα αμερικανικά αποθέματα, οι πληροφορίες που επικαλούνται αμερικανικές πηγές αναφέρουν ότι το Ιράν διατήρησε περίπου το 70% του πυραυλικού του οπλοστασίου.
Παράλληλα, φέρεται να αποκατέστησε τη λειτουργία της συντριπτικής πλειονότητας των πυραυλικών εγκαταστάσεων και υπόγειων υποδομών του, γεγονός που υποδηλώνει αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα απέναντι σε μια από τις ισχυρότερες στρατιωτικές εκστρατείες που έχουν διεξαχθεί στην περιοχή.
Η εξέλιξη αυτή ενισχύει το βασικό δόγμα της Τεχεράνης: τη χρήση βαλλιστικών και πυραύλων cruise ως ασύμμετρο μέσο αποτροπής απέναντι σε έναν αντίπαλο που διαθέτει αεροπορική και ναυτική ισχύ αξίας εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Ένα πολύ ακριβό μάθημα για την Ουάσιγκτον
Το μεγαλύτερο ίσως συμπέρασμα της σύγκρουσης δεν αφορά μόνο τους αριθμούς των πυραύλων που εκτοξεύθηκαν ή τα δισεκατομμύρια που δαπανήθηκαν.
Αφορά την αποκάλυψη μιας βαθύτερης πραγματικότητας: ότι ακόμη και η ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη του πλανήτη δεν μπορεί να διεξάγει παρατεταμένες επιχειρήσεις υψηλής έντασης χωρίς να εξαντλεί κρίσιμα αποθέματα και χωρίς να αντιμετωπίζει σοβαρές στρατηγικές συνέπειες.
Την ίδια στιγμή, το Ιράν φαίνεται να απέδειξε ότι μια καλά σχεδιασμένη στρατηγική αποτροπής, βασισμένη σε εκτεταμένα πυραυλικά δίκτυα, υπόγειες εγκαταστάσεις και δυνατότητα ταχείας αποκατάστασης ζημιών, μπορεί να επιβιώσει ακόμη και απέναντι στη συντριπτική στρατιωτική ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών.
Εάν οι εκτιμήσεις αυτές επιβεβαιωθούν, τότε η σύγκρουση δεν θα καταγραφεί ως μια αμερικανική επίδειξη ισχύος, αλλά ως μια ιστορική προειδοποίηση για τα όρια της αμερικανικής στρατιωτικής κυριαρχίας στον 21ο αιώνα.
Η εξάντληση του οπλοστασίου των ΗΠΑ απαγορευτικός παράγοντας για τη συνέχιση του πολέμου με το Ιράν
Πέρα από το άμεσο οικονομικό κόστος και τις επιχειρησιακές απώλειες, η σημαντικότερη ίσως συνέπεια της σύγκρουσης για την Ουάσιγκτον είναι η δραματική μείωση των διαθέσιμων αποθεμάτων προηγμένων πυραύλων.
Οι Tomahawk, THAAD, Patriot, SM-3 και SM-6 αποτελούν βασικούς πυλώνες της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος σε παγκόσμιο επίπεδο και δεν μπορούν να αντικατασταθούν γρήγορα, ακόμη και με την πλήρη κινητοποίηση της αμυντικής βιομηχανίας.
Η πραγματικότητα αυτή φαίνεται να επηρεάζει άμεσα τους στρατηγικούς σχεδιασμούς των Ηνωμένων Πολιτειών.
Κάθε νέα στρατιωτική κλιμάκωση εναντίον του Ιράν θα απαιτούσε τη χρήση χιλιάδων ακόμη πυραύλων, την ώρα που η Ουάσιγκτον καλείται παράλληλα να διατηρήσει ισχυρή παρουσία στον Ινδο-Ειρηνικό απέναντι στην Κίνα, να στηρίζει συμμάχους στην Ευρώπη και να προστατεύει τα συμφέροντά της στη Μέση Ανατολή.
Υπό αυτές τις συνθήκες, η εξάντληση των αποθεμάτων φαίνεται να αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους που οι Ηνωμένες Πολιτείες εμφανίζονται σήμερα πιο διστακτικές απέναντι στο ενδεχόμενο συνέχισης ή διεύρυνσης της στρατιωτικής αντιπαράθεσης με το Ιράν.
Δεν πρόκειται απαραίτητα για αλλαγή πολιτικής βούλησης, αλλά για αναγνώριση των αντικειμενικών περιορισμών που επιβάλλουν οι δυνατότητες παραγωγής και αναπλήρωσης των οπλικών συστημάτων.
Από αυτή την άποψη, το Ιράν πέτυχε έναν από τους βασικούς στόχους της αποτρεπτικής του στρατηγικής: να καταστήσει το κόστος μιας παρατεταμένης σύγκρουσης τόσο υψηλό ώστε να αναγκάζει την Ουάσιγκτον να επανεξετάζει κάθε επόμενο βήμα της.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών